Profil de ToRPoNG-=<<|| ทรมาน...คงกระพัน ...PhotosBlogListesPlus  |  Outils Aide |
|
|
-=<<|| ทรมาน...คงกระพัน ||>>=---ToRaMaN-ต่อพงศ์ คล้ายมนต์-"ต่อ"-BM 13th--
19 août วงดนตรีของผม...BM Bandd
Peacha : Vocal
ToRaMaN : Rhythm Guitar/Vocal
TueNG : Lead Guitar
DizZ : Bass
BoN : Bass
J'TooN : Bass/Band Manager
OnG : Drum
THis SoNG is Called " ผิดใช่ไหม? (All the rage)"
27 avril เสียค่าโง่...โง่บรมโง่...เอาอีกแล้ว...เมื่อไหร่จะหมดเรื่องซวยๆซ้าทีว่ะ...???
วันนี้ก็เอาอีกแล้ว ไปทำไรมาน่ะเหรอ เหอๆ สอบใบขับขี่น่ะ
ก็ไปเรียนกับโรงเรียนสอบขับรถอ่าแหละ มานจะพานักเรียนไปสอบทุกๆวันอังคารน่ะ ก็เออ ไปกะมันสิ
ก็นัดไว้ 7 โมงครึ่ง ที่โรงเรียน ก็เตรียมเอกสารที่ต้องใช้ไปเรียบร้อย
ไปถึงร้าน คำถามแรกที่เจ้าของร้านสอนขับรถถามกู คือ
"น้องต่อ วันนี้ไปสอบครั้งแรกใช่มั้ย จะยัดตังค์เลยรึป่าว???"...
"จะได้ง่ายๆไง ไปครั้งเดียวได้ใบขับขี่เลย"
เหอๆๆๆๆ ยังไม่ทันไรก็เจอคำถามนี้แล้ว กูก็พอจะนึกออกแหละว่าทำไมมานถึงถาม
ก็ที่ร้านมานได้เปอร์เซนต์ใช่มั้ยล่ะ ระยำ!!!
แระก็ถามต่อว่า "ช่วงนี้ว่างไม้ล่ะ ติดเรียนรึป่าว?"
กูก็ตอบว่า "อ๋อ ก็มีงานที่คณะบ้างแหละคับ" มานก็ถาม "อืมมม ยัดเลยมั้ย??"
กูก็บอก "อ๋อ..ถ้ามันช่วยได้ก็ดีแหละคับ" 555 กูพูดงี้ไม่ได้ตั้งใจตอบตกลงนะ...
แต่เจ๊แกก็นึกว่ากูตกลงซะงั้น ใช้คำพูดได้โง่จิงๆกู เค้าก็บอก..."1,800 นะ เดี๋ยวนี้เงินใต้โต๊ะมันแพง"
แล้วก็เขียนชื่อกูลงลิสต์ไปซะงั้น กูก็บอกเค้าไป "เอ่อ วันนี้ไม่ได้พกตังค์มาอะคับ"
เจ๊แกก็สุดยอดเลย สั่งครูสอนคนที่เปนคนขับว่า "งั้นเดี๋ยวแวะธนาคารให้น้องเค้าไปกดตังค์ด้วยนะ "
เหอๆ พูดไม่ออกแล้วกู...แต่แบบ...ลองดูคนที่เรียนโรงเรียนเดียวกันแล้วไปสอบด้วยกันวันนี้น่ะ
จ่ายกันแทบทุกคนเลย...กูก็ อืมมม กัดฟันยอมรับสถานการณ์ จ่ายก็จ่ายวะ...
แต่ก็มีบางคนนะที่ไม่จ่ายอะ ส่วนใหญ่ก็เปนพวกรุ่นเดียวๆกัน เพราะมานบอก มานว่างๆอะปิดเทอม ตกก็ซ่อมใหม่
กูก็ปิดเทอมนะ อังคารหน้าวันที่ 2 ยังไม่เปิดเทอมหรอก เปิด 15 พค. แต่ขอโทด งานคณะรัดตัวว่ะ...เหอๆ
ดันได้เป็นครูสอนพี่เพลงซะงั้น อืมมม โดดไม่ได้แล้วสิเรา หุหุหุหุ
ก็ไปสอบใบขับขี่ที่แถวๆ เขตหนองจอกอะ เค้าเรียก ลำผักชี อะ เทือกๆนั้น
ไปถึงปามาน 8 โมง ก็ขึ้นไปยื่นเอกสาร แระก็ไปทดสอบตาบอดสี ทดสอบมองทางกว้าง
ทดสอบเหยียบคันเร่งแล้วแตะเบรก ทดสอบมุมมองทางลึก ก็หนุกดีนะ มันส์ดี 555
แล้วก็ไปอบรมต่อที่ห้องบรรยาย แบบว่า ทั้งอบ ทั้งรมเลย ร้อนฉิบหาย!!!
แถมวันนี้มีมาอบรมทั้ง...แท็กซี่ มอเตอร์ไซค์ แระก็ รถยนต์บุคคลอย่างพวกเรา...
วุ่นวายในการเซ็นชื่อมากๆอะ...แล้วก็ไปทำข้อสอบข้อเขียน ทำแบบสบายๆเพราะยัดไปแล้ว
"แต่ดันได้ตั้ง 28 เต็ม 30..."
อืมมมม กูทำได้เองแบบสบายๆเลย เรียกได้ว่า "ยัดไม่ช่วยอาไรเรยยย..."หุหุหุ
สอบเส็ดก็ลงไปยื่นใบที่เคาเตอร์ข้างล่างตรงสนามขับรถ ก็นั่งรอคับ ว่าเมื่อไหร่จะถึงคิวกูได้สอบ...
แย่อยู่อย่างตรงที่ โรงเรียนแม่งเอารถมาให้สอบแค่ 2 คัน คันนึงออโต้ อีกคัน เกียร์ธรรมดา
ก็รอจนแก่ล่ะคับ งานนี้....เพราะกูก็เห็นใจพวกพี่ๆที่อุตส่าห์ลางานมาสอบ เค้าเสียรายได้น่ะ..ก็ให้เค้าไปก่อน
ดูจากพี่ๆที่มาด้วยกัน ข้องใจอยู่อย่างทำไมไม่มีผ่านหมดทุกด่านเลยสักคน
มาตกม้าตายตรงถอยหลังเข้าช่องหมดเลย....
แต่พี่ๆเค้าก็ได้ใบขับขี่กันทุกคนนะ เพราะอะไรน่ะเหรอ ก็จ่ายตังค์ไปแระนี่หว่า?? 555
ก็นั่งรอพี่ๆเค้าสอบไปเรื่อยๆ จนสักพัก ก็ได้ยินเสียงนรกออกลำโพงจากคนคุมสอบ...
"ขณะนี้ใกล้หมดเวลาราชการแล้ว ถ้าใครที่สอบหลังจากนี้ ให้มารับใบอนุญาติขับขี่วันหลัง"
ระยำแล้วไง....ทั้งๆที่กูอุตส่าห์จ่ายตังค์ไปตั้งเท่านี้ กูยังต้องมารับใบขับขี่เองวันหลังอีก??
ไม่น่าเลยว่ะ แทนที่จะได้รับความสะดวกสบาย แม่งยิ่งช้าเข้าไปใหญ่...
ก็ยังดีที่เค้ายังเปิดให้สอบต่อได้จนหมดคิว...กูได้สอบกี่โมงน่ะเหรอ...??
4 โมงครึ่ง !??!!??!!
หัวกุหงอกไปหลายเส้นเลยเนี่ย รอนานจัด...555
อืมมม ก็ตอนแรกก็ขึ้นไปนั่งบนรถ กำลังจะเลี้ยวเข้าสนามเลย
จู่ๆก็มีรถเช่าสอบเข้ามาเสียบแทนซะงั้น แซงกันเห็นๆ...
ด่านแรกที่สอบจะเป็นการขับรถเลียบฟุตบาต ห่างจากขอบฟุตบาต 25 ซม.
กูพยายามหักเลี้ยวให้ชิดแล้วนะ แต่แม่งไม่พอว่ะ มีความรู้สึกว่าห่างไปหน่อย...
คงเกยเส้นเหลืองที่มันตีไว้ให้ไปนิดนึงมั้ง คงห่างจากฟุตบาทราวๆฟุตอะ ถ้างั้น...
ก็เลียบไปเรื่อยๆ ถึงตรงขานชื่อให้คนคุมสอบฟัง กูก็ตะโกนไป "ต่อพงศ์ ครับ!!"
555 กะไว้แล้วว่ามานต้องด่ากูตามสไตล์ มานก็พูดว่า "เกือบแล้วนะแว่น เกือบตกแล้วนะ.."
เฮ้อ..ค่อยยังชั่ว ผ่านไปแล้วด่านแรก โฮะๆๆๆ ก็เลี้ยวโค้งไปด่านสอง...
ด่านสอง ก็คือด่านนรก ที่คนตก 70 % นั่นก็คือ ถอยหลังเข้าช่อง...
กูค่อนข้างมั่นใจกับด่านนี้ เพราะฝึกมาดีมาก 555 ตามสเต็ปที่ฝึกไว้เป๊ะเลย จะบอกทริ๊กให้ฟังนะ
ก่อนอื่นเราต้องวิ่งไปให้ท้ายรถเลยเสาหน้าไปพอสมควร เส็ดก็ใส่เกียร์ถอยหลัง...
เวลาดูข้างหลังน่ะ อย่ามองกระจก ให้หันหลังไปดูเลย แระก็ปล่อยให้รถไหล
จนบั้งกระจกหลังเริ่มบังเสาก็ให้เราเบรกไว้ก่อน แล้วหักพวงมาลัยซ้ายให้สุดๆเลย
เส็ดก็ปล่อยให้รถไหลมา มานจะมีเสาอีกอันวางข้างขวาคนขับอะ ก็ถอยจนเสานั้นตรงกับล้อขวาหน้า
เราก็เบรก แล้วคืนพวงมาลัยให้ตรง แล้วก็ปรับกระจกข้างขวารถให้มองเห็นล้อหลังขวา แล้วถอยต่อ
มองล้อขวาหลังให้ทับเส้นเหลืองเมื่อไหร่ ก็เบรก แล้วหักพวงมาลัยขวาหมด แล้วถอยต่อ...
ระวังข้างหลังให้ดีๆ มองๆไว้ อย่าให้ชนเสาหลังเด็ดขาด ถ้าถอยจนใกล้ชนเสาแล้วรถยังไม่ตรง
ให้เราใส่เกียร์เดินหน้าแล้วปรับรถให้ตรง เส็ดก็เบรกไว้ แล้วมองคนคุมสอบ...
รับรองว่าถ้าทำตามทุกประการ คนคุมสอบ พยักหน้าแน่ๆ... อืมมม เส็ดเราก็ใส่เกียร์ถอยหลัง
ไปตั้งหลักให้ดี ระวังอย่าชนข้างหลังนะๆๆ เส็ดแร้ว ก็ใส่เกียร์เดินหน้า แล้วก็หักขวาหมด
แล้วประคองตัวให้ผ่านออกไปให้ได้ เย่ๆๆๆ ผ่านอย่างสวยงามมมม
ถ้าทำดีๆก็เปลี่ยนเกียร์แค่ 2 ครั้งเอง จากที่เค้ากำหนดไว้ว่าเปลี่ยนได้ 7
ขอบอกว่าด่านนี้ต่อพงศ์ทำได้สวยงามจิงๆ เป็นปลื้มๆ 555
พอถอยรถเข้าช่องเส็ดก็จะมีป้ายจราจรมาสั่งเราให้หยุดรอรถไฟ...ก็หยุดรอ ตามหลักต้อง 5 เมตร
เส็ดแล้วก็เข้าสู่ด่านที่ 3....
ด่าน 3 ก็ถือว่ายากพอสมควร มันจะมีเสาตั้งไว้ตรงๆแคบๆ เรียงกันปะมาน 15 เมตร วิธีการสอบก็คือ...
ให้เดินหน้าไปอย่าให้โดนเสา หรือเกี่ยวเสาเด็ดขาด ไม่งั้นตก... ขอบอกว่าเสามานตั้งพอดีตัวรถเจงๆ...
พอเดินหน้าจนสุดแล้ว สำคัญคือต้องให้ท้ายพ้นเสาออกมานะ ไม่งั้นตก
เส็ดเราก็จับพวงมาลัยไว้งั้นนะ อย่าไปขยับล่ะ แล้วก็ถอยหลังให้ผ่านจนสุด ให้หน้ารถพ้นเสา
เส็ดก็วิ่งหน้าอีกรอบ ไปด่านต่อไปเลย... ด่านนี้จะเรียกว่าง่ายก็ไม่เชิงนะ
แต่โชคดีที่เราเคยวิ่งซอยแคบมาเยอะแล้ว ก็ซอยที่ครูพาไปวิ่งแต่ละซอยนี่แคบสุดๆ...เพราะงั้นก็ฉลุยคับ
ด่านสุดท้ายก็สะพานนนน...
ไม่มีไรเลย ไปหยุดที่สะพานแว้บนึง แระก็วิ่งออกนอกสนาม หยุดที่สะพานนี่ สำหรับออโต้นี่หมูๆคับบบ...
สรุปกูสอบผ่านทุกด่านนนนนนนนน
แระกูจะจ่ายตังค์ไปทำมะเขืออะไรวะเนี่ย เซงว่ะ...5555
แถมยังต้องไปรับใบขับขี่วันหลังอีก แม่ง ไอ้ลิ้นแฉกเอ๊ยยย...
ถือว่าเสียค่าโง่ละกาน กู...ซวยอีกแล้ว งืมม ทำใจๆ
วันนี้อัพนิดเดียวพอ อ่านสบายๆ ยังไงก็ขอบคุนละกานที่อ่านจนจบ..หุหุหุ
ปล.ไปตัดผมมาแระ ดูเด๋อมากๆ สั้นเลยอะ ก็ดีนะ จะได้สมที่เปนหมอซ้ากที หุหุหุ
15 avril สงกรานต์ปีนี้ มีระยำให้กูแดก!!!ไม่มีอะไรหรอก บอกตรงๆว่าบล็อกมีไว้ให้กูบ่นจิงๆ
ใครเบื่อจะฟังก็ปิดไปเถอะ แต่เรื่องนี้มันระยำจิงๆว่ะ
ความทรงจำที่กูมีมานานแสนนาน กับมือถือโมโตโรล่า V600
และเบอร์ 070780772 ของกูต้องมลายหายไป
เพราะไอ้ระยำตัวไหนไม่รู้ เอามันไปจากกู...
จำได้ว่าเบอร์ๆนี้ เป็นเบอร์ที่แม่เอามาให้ใช้ เพราะว่า
มันเป็น One-2-Call ซึ่งต้องเติมตังค์มือถือบ่อยๆ
เดือนละ 300ๆ ทั้งๆที่แม่ไม่ได้ใช้เลย ก็เลยยกซิมให้กู
เพื่อให้กูเอามาผลาญตังค์....ได้ครับคุณแม่...
ช่วงนั้นก็ปลายๆ ม.5 กำลังจีบผู้หญิงอยู่คนนึงพอดี ก็น่าน
แหละ มีตังค์ในซิม 1000 กว่า แต่ก็หมดได้ในพริบตา จะไม่
หมดได้ไง ก็นาทีละ 5 บาท ชั่วโมงละ 300!!
ก็โทรนาน + ส่งเมสเสจแบบ รัวๆๆๆๆๆ เหมือนปืนกล
จนตังค์หมด...
ถามว่าจีบติดมั้ย...??
ไม่ติดหรอก.....
หลังๆรู้สึกจะเริ่มชินแล้วล่ะ กับการจีบใครไม่ติด
ก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าเพราะอะไรนะ... สงสัยเพราะ
เราคงไม่มีคุณสมบัติพอมั้ง ที่จะเป็นแฟนกับใคร...
คงต้องลุ้นไปเรื่อยๆ ว่าคนไหนจะรับคนสไตล์
บ้าๆบอๆ และ ไม่ได้เรื่อง อย่าง ต่อพงศ์ ได้บ้าง...
จะมีปะเนี่ย..ใครคิดว่ารับได้ก็ช่วยมาบอกหน่อยน้า
...กำลังค้นหาอยู่...
อาเถอะ บ่นเรื่องนั้นไปก็ไม่มีประโยชน์
ทำให้เหงาเปล่าๆ ...
มาเข้าเรื่องชวนแค้นนี่ดีกว่า...
อืมมมม ไอ้ตัวเครื่องน่ะ มันก็แพงนะ โมโต V600
ราคาเริ่มต้นตอนมันออกวางขายก็ 19,990 นะโว่ยย
ตอนนั้นก็ถือว่าหรูทีเดียวล่ะ กูก็เห็นแระล่ะว่ามัน
สวยและก็ดูดี ฟังก์ชั่นก็โอเคอะ ถ่ายรูป
ระดับ VGA มีบลูทูธ ครบ...
แต่ตอนเมื่อก่อนไปสงกรานต์ มีไปเดินถาม
ราคาเทิร์นที่ร้านตรงตะวันนาอะ รู้แมะ
มานให้เท่าไหร่? ...
2000 ไม่เกิน 3000 ระยำจิงๆ
555 กุซื้อมาเท่าไหร่เนี่ย ไม่คุ้มเลย...
แต่อย่างว่า สภาพมันก็แย่สุดๆแระ
แถมคนไม่นิยมใช้ด้วย...
ก็ไม่เสียดายเท่าไหร่สำหรับเครื่อง
แต่เสียดายเบอร์ที่อยู่ในครื่อง
โว่ยยย เบอร์เพื่อนบางคน
กูมีโอกาสเจอยากมากอะ จำเบอร์ก็ไม่ได้
นอกจากนี้ วันเกิดเพื่อน กูก็เซฟในมือถือ
แระนี่กูจะทำงายดีวะเนี่ย...
เมสเสจหลายอัน ที่กุเก็บไว้มาแรมปี
เพราะมันทำให้กูรู้สึกดีเวลาอ่าน...
มันก็ได้อันตรธานไปจากกูแล้ว
รูปเพื่อนในวัยกางเกงขาสั้นหลายๆคน
ก็หายไปแล้ว เสียดายรูปจิงๆ เพราะ
หลายคนตอนนี้เปลี่ยนไป
ขึ้นมหาลัยดูหล่อๆสวยๆขึ้นกันทั้งนั้น...
เสียดายเฟร่ยยยยย...
อืมมมมม มาพูดถึงเหตุการณ์ช่วง
ตอนที่โดนมันล้วงดีกว่า...
มันเกิดขึ้นในตอนดึกของ
เมื่อวันที่ 13 เมษายน 2549
สถานที่ก็ ถนนข้าวสาร
วันนั้นก็นัดเพื่อนๆเก่า ที่บดินทร 2
ไปด้วยกัน ตอนแรกก็เจอกันที่เมเจอร์
รัชโยฯ ก็มี เรา ติ้ง เบนซ์ บลู เจต
อาร์ค ทิ้ว เน้ต และก็เจมส์
น้องไอ้ทิ้วมัน...
ก็นั่งกิน MK กันก่อน จากนั้นก็ไป
คาราโอเกะ ต่อ จน 5 โมงเย็น
ก็เตรียมตัว กันไปถนนข้าวสาร
ก็มีคนกลับบ้านก่อน คือบลู กับ
เน็ต ไม่ได้ไปด้วยกัน
เราก็แยกกันเป็น 2 กลุ่มคือ
อาร์คไปกับรถพี่มัน ก็มีเจตติด
ไปด้วยคนนึง แล้วก็พวกเรา
ต่อ ติ้ง ทิ้ว เบนซ์ ขึ้นแท็กซี่กันไป...
พอไปถึงข้าวสาร แท็กซี่ไปส่งลงที่
สี่เสาเทเวศร์ เราก็จัดการเดินจาก
ตรงนั้นไปจนถึงสี่แยกคอกวัว
ซึ่งเป็นฐานทัพของพวกเรา นั่นคือ
ร้านขายปืนของไอ้ชัยเดช
หรือนายเคด่วยนั่นเอง
ระหว่างทางก็สนุกสนาน
เล่นแป้งกันมันส์เลย...
พอถึงฐานทัพก็ทุ่มกว่าๆได้มั้ง
ก็รอเคด่วยมันเคลียร์งาน แล้วก็จะได้
ไปเล่นด้วยกัน ก็ประมาน 2 ทุ่มนิดๆ
ก็เริ่มออกเดินทาง ข้ามไปยัง
ตรอกข้าวสาร....
โอ้วพระเจ้า นี่มันจราจลดีๆนี่เอง
ทุกคนเบียดกันจนแนบชิดกันหมด
ถ้าไม่เกาะกันนี่หลุดแน่ๆ...
ก็มี เบนซ์ กับ อาร์ค ที่หลุดไป 2 คน
ฮั่นแน่...ไมต้องหลุดเป็นคู่ด้วยเนี่ย...
อิอิอิอิ เราก็ไม่ต้องทำอะไร
ปล่อยให้ร่างกายมันไหลไปเรื่อยๆ
ตามแรงรวมจากกฏของนิวตัน
ซ้ายดัน ขวาดัน หลังดัน หน้าดัน
ก็เป็นการเคลื่อนที่แบบไร้ทิศทาง
คล้ายๆ บราวน์เนียนมูฟเมนต์ 555
จนซักพักเริ่มไม่ไหวเฟ่ย ก็เลย
พยายามดันตัวออกไปสู่จุดที่โล่ง
ไม่ค่อยมีคน ก็คือตรงฟุธบาทนั่นเอง
และในจังหวะนั้น....
"ทำไมกระเป๋าซ้ายกูมันโล่งๆวะ..."
เอามือไปแตะที่กระเป๋ากางเกงซ้าย...
"ไอ้เหี้ย...โทรสับกู..."
ลองพินิจพิจารณาดีๆแล้ว
โจรมันเก่งสัดๆ
กระเป๋ากางเกงกูมีซิปนะเฟ่ยยยย...
มันบรรจงรูดลงจนสุด
แล้วดึงมือถือไป........
กลับฐานทัพครับ
งานนี้ ไม่ต้องทำอะไรแล้ว...
มีข้อสังเกตอย่างนึง พอโทรสับหาย
แปลกดีที่ว่า ผู้หญิงสวยๆมาเล่นกะกู
เต็มเลย น่ารักทุกคน สวยมากๆ
ยิ่งมีอยู่คนนึงเป็นเด็กม.ปลายมั้ง
น่ารักดี เอาขวดน้ำมาราดหัวกู
กูก็เลยเอาแป้งลูบแก้มไปตามระเบียบ
แต่พอดีลูบไปด้วยเดินไปด้วย
คงนึกภาพออกว่าเกิดอะไรขึ้น...
คือแขนกูมันไปโดน...น้องเค้าอะ
แต่ไม่ได้ตั้งใจนะเฟ้ย กูไม่เห็นรู้สึกเลยว่าโดน
พวกมึงไม่ต้องอิจฉากันขนาดน้านน...555
ถึงฐานทัพ ไม่นานก็กลับบ้านคับ
ตอนแรกว่าจะไปผับต่อ แต่พอเถอะ
กลับบ้านดีกั่ว...
กลับบ้านมาก็ตามสไตล์คนทำของของหาย
ต้องโดนพ่อแม่ว่า ถูกมะ...???
อืมม ก็อาบน้ำนอน...
แต่วันรุ่งขึ้นน่ะ มีนัดไปเล่นที่สีลม กูก็อยากไปเล่น
น้ำนะ แต่แม่ไม่ให้ว่ะ กะว่าดึกๆค่อยตามไป
ที่ผับ ซี้ด แถวรัชดา...แต่ก็
อย่างว่าล่ะ....
"ขอแทบตาย พ่อกะแม่ก็ไม่ให้ไป..."
อืมมมม เพราะไอ้ระยำมันขโมยโทสับกูแท้ๆ
กูเลยเจอเรื่องเซ็งๆ ตามมาอีกเยอะเลย
ไอ้เย็ดแม่...สาปแช่งแม่งงงให้ตายยย
จบข่าว...สรุป - สงกรานต์ปีนี้ มีระยำให้กูแดก!!!
ปล. วันนี้บล็อกสั้นๆ ไม่ยาว อ่านได้สบายๆ...(หรอ??)
ปล.2 กำลังทำเรื่องขอซิมเบอร์เดิมอยู่แหละ
อาจจะติดต่อเราไม่ได้สักพักนะ หุหุหุ
ปล.3 รูปด้านล่างนี่แหละ MOTO V600 My LOVE
20 mars 2 อาทิตย์ ที่ผ่านมา....2 อาทิตย์ที่ผ่านมา ใช้ชีวิตปิดเทอมอย่างเมามันนนสสส์
ก่อนหน้าวันนี้ไป 2 อาทิตย์ ชีวิตอยู่กับกีฬาตลอด ซ้อมบาสแทบทุกวัน เพื่อไปแข่งที่งานกีฬารวมหมอ 13 เข็มอะ คงไม่อยากจะเชื่ออะเดะ ว่ามนุษย์เตี้ยๆอย่าง ต่อพงศ์ คล้ายมนต์ คนนี้ จะสามารถเล่นบาสเก็ตบอลได้ 55555 (กูก็ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันเฟ่ย)
งานนี้ก็ลงทุนไปหลายอยู่ ด้วยการถอยรองเท้าบาส คู่แรกของชีวิต
ก็ไปหาซื้อรองเท้ากับไอ้ตูน ไอ้หม่อน ถึงนู่นนนนแหนะ ซุปเปอร์สปอร์ต สีลม พยายามมหาคู่ที่คิดว่าถูกใจสุดก็ใช้เวลาอยู่นานเหมือนกัน เนื่องจากซื้อให้เท่ห์มากก็ไม่ดี เดี๋ยวลงสนามจิงแล้วถูกคู่ต่อสู้จับตา เดี๋ยวแม่งโดนประกบแจ กูได้เล่นไม่ออกกันพอดี ก็ถอยมาได้ Nike สีดำ สุดหรู ล่อตังค์กูไป 2300
ถามว่าซื้อรองเท้ามาใหม่ เล่นดีขึ้นมั้ย อาจจะดีขึ้นนิดนึงก็ได้ เพราะตัวสูงขึ้น (ก็พื้นรองเท้ามันหนานี่หว่า 555) แต่โดยรวมก็ห่วยเหมือนเดิม คือทำไงได้ล่ะวะ ไม่ค่อยมีพรสวรรค์ด้านกีฬาอะ ความคิดดีเลย์ตลอด ช้าไปกว่าชาวบ้านชาวช่องเขาอยู่โข พาทีมเสียแต้มก็หลายรอบอยู่ ต้องขอโทดเพื่อนๆร่วมทีมด้วยที่ต้องมาปวดหัวกับกูอยู่หลายรอบ ขอเวลาอีกสักพัก กูต้องพัฒนาขึ้นแน่นอน...
ก็ซ้อมมาเรื่อยๆนับตั้งแต่วันจันทร์ อังคาร เล่นที่ คณะวิทย์มหิดล พญาไท
วันพุธลองไปเยือนสนามบาสที่โรงเรียนเตรียมอุดม วันพฤหัสหยุดพักวันนึง
วันศุกร์ เจ๋งมากๆ ได้ไปซ้อมที่ยิมจุฬา สนามแม่งอย่างดีเลย มีห้องอาบน้ำพร้อม มีโอกาสจะขอไปซ้อมที่นี่อีกซักครั้ง วันเสาร์มีซ้อมกันที่คณะวิทย์แต่กูโดดมานั่งแกะเพลงอยู่ที่บ้าน วันอาทิตย์ก็หยุดพักอีกวัน ก็ประมาณนี้แหละ จำไม่ค่อยได้แล้วว่าทำไรไปอีกบ้าง แต่ที่แน่ๆไปกินสเต็ก อ้วน-ผอม ที่สามย่านมา รสยังติดลิ้นอยู่เลย 555 สเต็กมันอร่อย + เยอะ สะใจดีจิงๆ ไม่แพงด้วย แล้วก็ยังมีไปลุย DoTA ที่สามย่านอีกอย่าง ชั่วโมงเกมส์แพงกว่าร้านพี่แต้มศาลายาเยอะเลย 555 อืมมม สรุปก็เป็นอันว่าจบอาทิตย์พอดี
มาพูดถึงอาทิตย์ที่ผ่านมา เริ่มต้นวันจันทร์ เป็นวันที่โดดซ้อมบาส/ซ้อมดนตรี ไปพัทยา !!!! ก็ทำไงได้ล่ะ ก็อยากไปเที่ยวกะเพื่อนเก่าง่ะ เพื่อนๆเก่าก็ว่างกันแค่ช่วงนี้ซะด้วย ก็เลยแอบชิ่งเลย 555 ก็มาขึ้นรถตู้ที่บ้านซีน่ารัก ตอน 8 โมง อืมมม รอเพื่อนๆมาครบก็ไปกันเลย นั่งรถไม่นานมากก็ถึงพัทยา ก็ไปเดินซื้อขนมที่โลตัส แล้วก็กินข้าวเที่ยงทีร้าน แม่ศรีเรือน ข้างๆโลตัสนั่นแหละ เส็ดก็ไปหาที่พักกันที่หาดจอมเทียน ก็กะว่าจะพักกันเป็นบ้านพัก-บังกะโล อะ สุดท้ายก็ได้ที่ วิลล่า นาวิน ซึ่งถือว่าดีทีเดียวล่ะ เหมาะมากๆ คืนละ 3,000 อยู่ได้ 10 คนพอดี แอร์ทั้งหลังเลย
ก็ได้พักกันแค่คืนเดียว ก็เพราะผมเอง!! ติดต้องไปซ้อมดนตรีซ้อมบาสน่ะแหละ ตอนแรกแผนว่าจะพักกัน 2 คืน อดเลย หนุกมากๆ ตอนบ่ายเล่นน้ำจนถึงเย็น เล่นจับกดน้ำกันอย่างมันส์เลย ตอนหัวค่ำตั้งแคมป์ปิ้งอาหารทะเลกินกัน กูก็มีหน้าที่ มือกีต้าร์ ครับ ช่วยให้งานสนุกสนานขึ้นนิดหน่อย ก็เฮฮากันน่าดู เพราะงานนี้มีพี่สิงห์ช่วยให้เมามันส์ ทำไมกินแค่เบียร์น่ะหรอ ก็งานนี้ผู้หญิงเยอะง่ะ เค้ากินเหล้าซะที่ไหน ขนาดแค่นี้ ก็คุมสติกันไม่ค่อยอยู่แล้ว ฮาแตกกันชิบหาย ยิ่งตอนดึกๆหลังเที่ยงคืนไปวีนเป็นแก๊งกวนเมืองอยู่ริมชายหาดเลย ร้องเพลงกันดังโคตรๆ 5555 สนุกมากๆๆๆๆ กลับมาที่บ้านพักก็ล่อไปตี 1 กว่าแล้ว ก็ได้เวลามาเล่นกิจกรรมยามว่างสากล ไพ่ป็อกกินตังค์ กะ สลาฟต์แดกน้ำ กว่าจะได้นอนก็ล่อไปเกือบตี 5 ก็ตามสภาพแหละ ตื่น 10 โมงกว่าคับ โชคดีที่มีคนปลุก ไม่งั้นกูคงนอนถึงบ่าย 2 เหอๆ ตื่นมาแว้บเดียวก็ได้เวลากลับซะแล้ว ขากลับได้แวะวัดด้วย จำชื่อวัดไม่ได้อะ วัดที่มีพระเลเซอร์อยู่บนเขาอะ ก็สวยดี วัดนี้ แถมตอนก่อนเข้ากรุงเทพฯ แวะเข้าห้องน้ำ เจอ "พรหล้า" ตัวเป็นๆเดินสวนผ่านหน้าเลยอะ ก็ไม่ได้สวยปิ๊งอย่างที่เคยคิดนะ แต่ก็น่ารักอะ งืมมมม ประทับใจกะทริปนี้จิงๆเรยยย อยากไปกะเพื่อนๆอีกจัง...
กลับมาก็ทำหน้าที่ต่อคับ วันพุธตอนแรกกะไปซ้อมบาส แต่เกิดอารมณ์แปรปรวน เพราะดันรู้มาว่า งาน 13 เข็มครั้งนี้ มีหวังกูจะไม่ได้เล่นดนตรี....
งืมมมม...ดนตรีเป็นอะไรที่กูรักมากอะ เจอปิดกั้นไม่ให้เล่นงี้ กูก็เสียอารมณ์อยู่ แต่ก็ไม่คิดไรมากอะ อืมมมม ก็โดดซ้อมบาสตามสภาพ แต่ถึงแม้จะโดนบอกว่าไม่ให้เล่นดนตรี กูก็ยังซ้อมต่อไป และก็ไปซ้อมวงเอาวันพฤหัส ที่ซอยสวนอ้อย ข้างๆรพ.วชิระ รพ.ของคณะพวกเราเอง ตอนนี้วงเราซ้อมดนตรีร้านเค้าจนเกือบจะซี้แระเนี่ย 5555
เพลงที่เลือกไว้ก็มี 5เพลงอะ ก็มี ยื้อ ของ ฟลัวร์ ไว้เป็น ซาวนด์เช็ค แล้วก็ เพลงที่ประกอบโฆษณาแมงกระไซสปาร์ก ของบอดี้สแลมอะ แล้วก็ พบเพื่อเพียงผ่าน ของซีล แระก็ เล่นของสูงของพี่แด๊ก บิ๊กแอส ร็อคเกอร์ผู้กำลังผ่านมรสุมชีวิตอยู่ขณะนี้ แล้วก็เพลงเด็กแนวอย่าง สาวรำวง ของ ริชแมนทอย ก็เล่นกันหนุกๆมันส์ๆ ออกมาไม่ดีเท่าไหร่ว่ะ ในความคิดกู แต่ก็โออะ
วันศุกร์ไปงาน 13 เข็ม จัดที่ ม.ธรรมศาสตร์ ศูนย์รังสิต ก็ไปแต่เช้า 9 โมง เพื่อไปซ้อมบาส นั่งรอทีมบาสเป็นชาติเลย ก็เพราะมันนัด 10 โมงอะสิ กูผิดเองที่มาเร็ว เหอๆ โชคดีที่ทีวีตรงโรงอาหาร เปิดหนังเรื่อง สปีชี่ส์ 3 พอดีนั่งดูไป น้ำลายก็หกไป 5555 10 โมงครึ่ง ทีมบาสก็มากันครบ ก็ซ้อมบาสกัน จนเที่ยงกว่ากินข้าว แล้วก็ไปอาบน้ำที่หอ ได้พักหอเอเชี่ยนเกมส์เฟร่ย เทียบกับหอที่มหิดล หรูกว่าหลายเท่าอะ อยากได้หอพักแบบนี้บ้างจัง อืมมม ก็ไปขึ้นสแตนด์ตอนเย็น มีโชว์หลีด โชว์การแสดง ก็ดูๆกันไปเป็นอาหารตา ตอนดึกต้องรีบนอน เพราะมีแข่งบาสพรุ่งนี้เช้า
ตื่นมาเช้าวันเสาร์ ไปแข่งบาสคับ กำหนดการ 9 โมง คู่แรกเจอทีมบาส ธรรมศาสตร์ ไม่ได้ลงคับงานนี้ ได้เป็นตัวสำรอง แต่ทีมก็แพ้ไป 25 -12 ก็ถือว่าเป็นแต้มที่น่าพอใจหละ เพราะไม่ขาดมาก ตอนเย็น กำหนดการ 4 โมง แข่งกับ ทีมจุฬา เห็นจากฝีมือ บอกได้อย่างเดียวว่าปลงคับ งานนี้ดีจิงๆ ได้ลงเป็นตัวจริง 5555 เป็นเพราะกูลงตัวจิงมั้ง ทีมเลยแพ้ไปด้วยแต้ม 31 - 2 สุดตีนมั้ยล่ะ อืมมมม
ตกดึกก็ขนกีต้าร์ไปตรงที่เค้าจัดงานเลี้ยงโต๊ะจีนกัน ก็คิดอยู่หละว่าคงไม่ได้เล่นหรอกคืนนี้ พอตอน 5 ทุ่ม ไปรอข้างเวที ทางผู้จัดงานเดินมาบอกว่า อดเล่น....
กูก็ชิวๆ เพราะทำใจไว้แล้ว แต่พี่ตึ๋ง ปี 2 มือกีต้าร์โซโล่กู วีนแตกคับ ก็ไฟท์กันมาจนเล่น 2 เพลง เฮ้อ..สำหรับกูงานนี้ก็ไม่เป็นที่น่าพอใจอีกแล้ว ในห้องซ้อมเล่นดีกว่านี้อีก เฮ้อ....
มา 13 เข็ม กะว่าจะได้เจอคนที่เราจะปิ๊ง คนที่เราอยากจะจีบ แต่ก็เหมือนเดิมคับ ปล่อยให้ทุกอย่างมันผ่านไปโดยไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่างไร้ค่าจิงๆ ตอนนี้เหงามากๆอะ อยากมีคนที่เข้าใจเรา คุยกับเราได้ทุกเรื่องจัง เฮ้อ...ต้องรอไปถึงไหนน้า.......
เมื่อวานพ่อกะแม่ ส่งพี่สาวทำงานเส็ด ก็มารับเราที่ธรรมศาสตร์ แล้วก็กลับบ้านไปนอนตีพุงสบายเลย เล่นเน็ต เล่นเอ็ม โหลดเพลง เล่นเกมส์ กว่าจะได้นอนก็ล่อไปตี 5 อีกแล้ว 555 เลยตื่นมาบ่ายโมง ก็มานั่งเล่นเน็ตต่ออีก แล้วก็เลยตัดสินใจอัพสเปซซะ
อืมมม สเปซเรานี่คงขึ้นชื่อเรื่องความยาวไปแล้วล่ะ ก็ยังไงถ้าเกิดใครที่อุตส่าห์อดทนอ่านจนถึงบรรทัดนี้ เราก็ขอขอบคุณมากๆเลยนะ น่ารักจิงๆ จะน่ารักสุดๆถ้าเม้นด้วย อิอิอิ เอ้อ...อัพรูปไว้ด้วย เป็นรูปตอนไปเที่ยวพัทยา ว่างๆก็เข้าไปดูด้ายนะ...
ไว้โอกาสหน้าจะมาร่ายยาวให้ฟังใหม่ละกัน ไปก่อนล่ะน้า บายคับๆ
ปล. Nike ที่ซื้อออกแนวปะมานนี้ล่ะ...หุหุหุ โก้เป็นบ้าเรย
6 mars FEEL (รักจากเพื่อนคนนั้น) : MaMaEFEEL : MaMaE
วันนั้น...ที่เธอและฉัน ให้คำสัญญา ว่าจะอยู่เคียงข้างกัน แต่วันนี้...ต่างมีความฝัน ไม่อาจเคียงข้างกัน ดั่งคำสัญญา
*แต่ความรู้สึกของฉัน ลึกๆข้างในหัวใจ ยังคงต้องการให้ช่วงเวลานั้น ได้ย้อนคืนกลับมา....
**รัก...จากเพื่อนคนนั้น ยังคงตราตรึง ในหัวใจ ฉันต้องการ ให้เวลา ได้พาเธอกลับมาอีกครั้ง
ก่อนนั้น...ทั้งเธอและฉัน เราต่างสำคัญ ต่อกันและกัน แต่ความฝัน กลับทำให้เราสอง ต้องเดินแยกทาง ห่างกันแสนไกล...
(*,**)
รัก...จากเพื่อนคนนั้น ยังคงตราตรึง ในหัวใจ ฉันต้องการ ให้เวลา ได้พาเธอกลับมา... อยู่ตรงนี้... จูงมือเดินเคียงข้างกันตลอดไป... ฉันต้องการ ให้ตัวเธอ... กลับมา.......
-----------------------------------
ด้านบนนี้คือเนื้อเพลงของ เพลงที่พวกเรากำลังฟังอยู่น่ะแหละ เป็นเพลงที่เราภูมิใจมากเมื่อได้ทำมันขึ้นมา ทำไมน่ะหรอ ? ก็เพลงนี้เป็นเพลงแรกที่ปั๊มลงซีดีออกเผยแพร่น่ะสิ อีกอย่างมันมีคุณค่าด้านความรู้สึกด้วย ก็เพลงนี้น่ะ แต่งให้กับรุ่น 10 บดินทรเดชา ๒ น่ะนะ ถ้าอยากฟังแบบเสียงดีๆก็ลองไปหาซีดีที่แนบอยู่กับ หนังสือรุ่น มาเปิดในเครื่องเล่นซีดีดูสิ อยู่เพลงสุดท้ายอะ
อืม....MaMaE คืออะไรอะนะ? จะเรียกว่าชื่อวงก็ไม่ใช่นะ มันเป็นทีม ทำซีดีหนังสืออนุสรณ์ตะหาก ตอนแรกก็ไม่ได้ตั้งใจทำเพลงนี้ขึ้นมาหรอก แต่มันจำเป็นจิงๆอะ เพื่อให้ซีดีมันดูเป็นซีดีอนุสรณ์มากขึ้น ก็เพลงอื่นที่ทางวงต่างๆมันส่งมาให้ทีมของเราน่ะ ไม่ไหวเอาซะเลย...เป็นฮิปฮอปแร็ปโย่ๆแทบทั้งหมด แล้วคนฟังมันจะซึ้งมั้ยเนี่ย ก็เลยตัดสินใจทำมันขึ้นมา
MaMaE เรามีบุคลากรทางดนตรีอยู่บ้าง มีเราเอง ต่อพงศ์ และอีกคน ก็ไอ้ติ้ง หัวหน้าทีมงาน และก็ยังมี บงการ บก.ของเรา แต่งเพลงเก่งๆกันทั้งน้าน ก็จัดการปั้นมันขึ้นมาทีละเล็กทีละน้อย จนได้เป็นเพลงที่มีทำนองสวยงาม แต่ร้องห่วย!!?!!
อยากได้นักร้องสักคน ลองมองดูในทีมงานก็มีป๋อมแป๋มอะ เป็นผู้หญิงที่ร้องเพลงดีสุดในทีมงานแระล่ะ เลยให้แป๋มร้อง ก็ได้เพลงออกมาอย่างที่ได้ฟังแหละ
เพลงนี้ ใช้ชื่อเป็นโปรเจ็กต์ว่า FEEL เพื่อให้เป็นโปรเจ็กต์ที่ให้ความรู้สึกได้จิงๆ แต่ถ้าถามว่าเกี่ยวกะเนื้อเพลงมั้ย? ไม่มีคำว่า Feel ซักกะคำ... ถ้าจะหาคำที่ติดหูที่สุดก็คงประโยคที่ว่า "รักจากเพื่อนคนนั้น" ก็ขอใช้เป็นชื่อเพลง สำรองละกัน หุหุ
ถึงวันนี้ จบ ม.6 มาแล้ว 1 ปี ฟังเพลงแต่งเองเพลงนี้กี่ที ก็ยังขนลุก !! เพราะอะไรน่ะหรอ...? คิดถึงชีวิต ม.ปลายน่ะ คิดถึงเพื่อน คิดถึงอาจารย์ คิดถึงโรงเรียน คิดถึงเวลาเก่าๆ... พออยู่ต่างมหาลัยกันหมด ก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย เฮ้อ...คิดถึงจัง
บ่นมาพอแล้ว มาถึงเครดิตของเพลงนี้ดีกว่า
โปรเจ็กต์ : เพลง FEEL จัดทำโดย : ทีม MaMaE
นักร้องนำ: ป๋อมแป๋ม (ตอนนี้ เรียนหมออยู่ ธรรมศาสตร์นู่น...) นักร้องประสาน: 1.ต่อ (เราเองล่ะ อยู่หมอวชิระ ม.มหิดล เนี่ย) 2.ติ้ง (เรียนโรงเรียนนักบิน อยู่แถวๆจตุจักร) ดนตรี : ต่อ (เล่นกีต้าร์)
เนื้อร้อง/ทำนอง : ต่อ,ติ้ง
ห้องอัด : บ้าน ต๊อด (อยู่ หมอรามา อะ)
สำหรับทุกๆคนที่เข้ามาเยี่ยมชม ฟังเพลงนี้แล้วลองนึกถึงเพื่อนเก่าๆดูนะ อาจจะซึ้งอย่างเราก็ได้
ขอบคุณที่ อ่าน และ ฟังเพลง
ปล. ลงรูปเพื่อนๆสมัย บด.๒ ที่อยู่ในมือถือ ไว้เต็มเลย ลองเข้าไปดูนะ... ^o^
ปล. ลิงก์ ดาวน์โหลดเพลง FEEL http://rapidshare.de/files/18051039/FEEL.mp3
7 janvier ย้อนกลับไปวันประกวดดนตรี Mini Hail Night ( 5 ม.ค. 49 ) "วันนรก"วันนี้ถือเป็นวันนรกวันหนึ่งของชีวิตเลยว่ะ หรือว่านี่มันคือ Hell night รึป่าววะ Hell สมชื่อจิงๆว่ะ
ก่อนอื่นจะบอกให้ฟังก่อนนะเว่ยว่ามันนรกยังไง
วันที่ 5 นี้มีสิ่งสำคัญๆที่ต้องทำมากมายในชีวิตเรย ก็คือ สอบ 2 อย่าง อันแรกก็ รายงานภาษาประกิด
อันที่ 2 ที่นรกเฮี้ยๆเรย ก็คือการสอบแล็บกริ๊งนรก ของวิชา ชีววิทยา
อย่างสุดท้าย ก็คืองานประกวดดนตรีของพวกวงเจ๋งๆเค้า (ซึ่งไม่ใช่วงกู) แต่ตัดสินใจ ลงประกวดไปแล้ว จะทำไงได้ฟะ
จะเล่าให้ฟังล่ะนะ ตั้งใจฟังให้ดีล่ะ
คืนก่อนนั้น วันที่ 4 ชีวิตมันก็ดำเนินแบบเรื่อยๆ สบายๆ ตามสไตล์ต่อพงศ์
แต่เรื่องระยำอันแรกที่เกิดก็คือ ตอนเช้าดันลืมสบู่ไว้ในห้องน้ำ นี่มันครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะเนี่ย ที่ลืม
ทำไงได้ล่ะ ก็เช้าตื่นมา 8 โมงมันก็เรื่อยๆสบายๆ ก็เดินไปอาบน้ำแบบชิวๆ แต่แม่งชิว
จนตอนออกจากห้องน้ำดันลืมสบู่วางไว้ข้างใน ลืมแม่งไปเลยจิงๆ ไม่มีในหัวสมองเลย
จากนั้นก็แต่งตัวไปเรียนตามประสานักศึกษาแพทย์ ต้องตั้งใจเรียนนิดนึง 555 พอช่วงตอนเย็นๆ ไอ้บอลมันก็นัด
ไปซ้อมดนตรีกัน ก็ไปซ้อมแบบเรื่อยๆ สบายๆ สบายจนลืมอีกแล้ว อันนี้ระยำหนัก ดันลืมคาโป้ไว้ที่ห้องซ้อม
(คาโป้ คือ ที่หนีบคอกีต้าร์เพื่อให้ไม่ต้องจูนสายกีต้าร์ขึ้นๆลงๆ และเพื่อให้ได้เสียงสายเปล่าที่กังวานกว่าใช้มือกด)
และก็เหมือนเดิม ไม่ได้เอะใจ เฮี้ยอะไรเรย สาเหตุหนึ่งอาจเป็นเพราะว่าอยากออกไปจากห้องซ้อมห่วยบรมนี้เสียที เหอๆ
ซ้อมเส็ดก็ไปกินข้าวร้านการ์ตูน กะวง ก็มี ไอ้อ๋อง ไอ้โป้ ไอ้ดิศ ไอ้บอล วันนี้ไอ้บอลมันพาแควนมาด้วย อิจฉามัน 555
ก็กินข้าวราดแกงเขียวหวานตามสไตล์ อร่อยดี กินเส็ดก็อิ่มพอตัวเลย ไอ้โป้ก็ขับรถไปส่งที่หอ ตามสไตล์โป้ ขอบใจมาก
เฟร้ย เหอๆ พอขึ้นไปที่ห้อง เหนื่อยได้ที่ เพราะแบกกีต้าร์เดินไปไหนมาไหนนี่ โคดจะหนักเลย
ก็จัดการวางของไรเรียบร้อย ก็ไปอาบน้ำ อ้าวเฮ้ย!! สบู่หาย มารู้เอาตอนอยู่ในห้องน้ำแล้ว ก็เลยช่างแม่ง สระผมแล้วใช้
ยาสระผมมาถูแทนละกัน มันก็สะอาดดีแต่ลื่นๆแปลกๆพิกล อาบเสร็จก็แต่งตัวลงไปซื้อสบู่ที่ SEVEN-11 ซะ
ตอนลงไปซื้อสบู่ ไอ้ตูนโทรมาบอกซื้อโค้กขึ้นไปซัก 2 ขวดนะ นัด (เมตไอ้ตูน) เสริมมาบอกว่า ซื้อหนมไปด้วยเยอะๆ
อะ ก็โอเคซื้อไปหามันที่ห้อง โอ้ ปาร์ตี้ปีใหม่ย่อมๆในห้องมันเลย 555 ไอ้เอ็กซ์ซื้อแหนมเนืองมาให้กินกัน อร่อยทีเดียว
กินกันเสร็จ เล่นไพ่ ดัมมี่ กันต่ออีก ลืมเวลากันไปเลย ถึง เกือบเที่ยงคืนก็แตกวง ได้เวลาอ่านหนังสือแล้วเฟ้ยย ไม่งั้น
ตายแน่ แล็บกริ๊งพรุ่งนี้ ก็เลยนั่งอ่านนั่งท่องนั่งลุยอย่างหนักหน่วงกับบทเรียนชีวะเรื่อง Taxonomy จนสาแก่ใจก็เลิก
ดูนาฬิกา ฉิบหาย ตี 4 แล่ว กะตื่นมาลุยท่องรายงานประสาปะกิด 6 โมง แง้ววว ดันตื่น 8 โมงตามสไตล์ เลยรีบไปอาบน้ำ
เลยได้เปิดซิงสบู่ใหม่ซะ โชโกบุสึกลิ่นส้ม หอมฉุยเลย 55555 อืมม จิงๆวันนี้ว่าจะโดดเรียนอ่านหนังสือซะหน่อย
แต่ที่วันนี้อาบน้ำแต่เช้า เป้าหมายเดียวคือ ไปสอบรายงานภาษาปะกิด ตอน 8.40 น่ะซี้...
ก็แต่งตัวเรื่อยๆสบายๆ มองนาฬิกา อ้าวเฮ้ย 8.33 แล้วเฟ้ย!!!! เดินไปห้องไอ้ตูน มันก็เสร็จพอดี ก็เลยเดินไปห้องเรียนเลย
กำลังเดินๆอยู่ก็ไปเจอพรรคพวกศาลายาเพลส พอดี 555 มาสายเหมือนกัน ก็เดินไปกันเป็นกลุ่มกะพวกมัน ซักพัก
เสียงโทรศัพท์ธนานัติ มายะการ ก็ดังขึ้น เห็นได้ยินบอกว่า Dale ฉีกกระดาษเช็คชื่อ ไอ้เราก็นึกในใจ
เอ๊ะ Dale นี่คนไหนหว่า ร้ายดีแฮะ ฉีกกระดาษเลยวุ้ย สอน sec ไหนหว่า (จำไม่ได้เลยว่าเค้าสอน sec เรา 555)
พอเดินไปถึงห้องเรียน ตกใจเลย อาจารย์ฝรั่งของเราเดินทำหน้าฟึดฟัดออกมาอย่างรวดเร็วจากห้องเรียน มีไอ้จา ประธาน BM เรา
เดินตาม Dale มาติดๆ เพื่อที่จะขอโทษแก แต่ไม่มีผลซะแล้ว สาเหตุที่แกโกรธ ส่วนหนึ่งคือ BM เราคุยกันหนักมากๆ
ไม่ฟังเค้าเลย แระก็ ไม่มีกลุ่มไหนพร้อมที่จะสอบเลย เนื่องจากมาสายกัน (กูน่ะเอง) ซวยไอ้จา เพราะพวกเราแท้ๆ เหอๆ
(คือ กลุ่มเรามี 3 คน ไอ้ท่านประธานจา ไอ้ตูน และก็เรา) ก็เป็นอันว่า ล้มเลิกครับ การสอบวันนี้ โดนหักคะแนนแหงมๆ
แต่ช่างแม่ง กูเรื่อยๆ สบายๆตามสไตล์ต่อพงศ์ อยู่แร้ว ก็เลย รีบกลับมาลุยแล้บกริ๊งต่อที่หอ แต่อ่านแว้บเดียวดันหลับ
ได้อ่านจิงๆก็ 10 โมงครึ่ง ก็ตามมีตามเกิดละกัน สอบ บ่ายโมงกว่าๆ ไปสายอีกแล้วครับท่าน เกือบโดน พี่ TA กัดเอา
แต่ดันสอบเป็นกลุ่มสุดท้ายเลย กว่าจะได้สอบจิงก็ล่อไปบ่าย 3 นู่น สอบเสร็จ บ่าย 3 ครึ่ง กลับหอ เตรียมตัวจะไปซ้อม
ดนตรีกะวงรุ่นพี่ ก็ออกไปซ้อมกันแต่ห้องซ้อมดันไม่ว่าง ก็เลยตัดสินใจ กินข้าวแทนละกัน แล้วก็กลับมาเตรียมตัวจะ
แข่งแล้ว แต่งานก็เลตตามสไตล์งานดนตรีอยู่แล้ว กว่าจะเริ่มก็ 1 ทุ่ม ไอ้เราก้ชื้นใจ วง 2 เฟ่ย แต่จู่ๆศิริราชก็มาบอกเราว่า
วง 1 แคนเซิ่ล ฉิบหาย กูกลายเป็นวงแรก ขึ้นไปอย่างห่วยๆ งงๆ มึนๆ แล้วเพิ่งมารู้เอาตอนเซ็ตเครื่องดนตรีว่า...
"คาโป้กูหาย!!!"
ช่างแม่งแล้ว เล่นไปแบบเหี้ยๆอย่างนั้นละกัน ก็เล่นออกมาได้ห่วยบรมสมใจจริงๆ โชคดีนะที่ให้กูเป็นวง
แรก ขอบคุณ
เพลงที่เล่นก็ คนที่รออยู่ของ Flure กะ กลับสู่จุดเริ่มต้นของ Ebola ไม่ต้องจำหรอก ลืมๆมันไปซะ...
- มีอยู่อย่างนึงที่อัดอั้นตันใจมานานแล้ว อยากจะขอพูดหน่อย ศิริราช ขอร้องล่ะ หาทีมช่างจัดให้มันดี
กว่านี้ไม่ได้เหรอ แค่แจ็คกีต้าร์ก็ยังไม่มี ระยำเกินไปแล้ว แล้วยังจะมาขอของกูไปใช้เล่นเป็นของ
สาธารณะก่อนอีกนะ ระยำสุดตีนจิงๆ ที่เหี้ยที่สุดคือ มึงทำแจ็คกีต้าร์กูหาย แล้วไอ้ตัวเหี้ยที่ไหนเอาของกู
ไปวะ ไอ้เย็ดแม่ กูขอสาบแช่งแม่งจิงๆอะ ไอ้วงรามาอีกตัว กูอุตส่าห์ให้ยื้มแล้วมึงไม่รับผิดชอบอย่างนี้
อนาคตมึงไม่เจริญแน่ ขอโทษที่หยาบคาย-
เล่นเสร็จก็วิ่งร่อนหาคาโป้ สุดท้ายถึงจะนึกขึ้นได้ว่าลืมอยู่ห้องซ้อม เซ็งจิงๆ เลยไปกะไอ้โป้ไปเอาคืน
ขอบคุณโป้จิงๆ โป้สมชื่อ (จิงๆแล้วมันชื่อพีช)
หน้าที่ต่อไปก็คือ จำคอร์ดเพลง วันใหม่ ของ Blue dock ให้ได้ เหอๆๆๆ ก็ใช้เวลาตรงนั้นจำจนได้ล่ะ
วงต่อไปที่จะเล่นก็คือวงของพี่ตึ๋ง กะพี่แอดดี้ เล่นวงที่ 11 แต่ถูกแซงไปจนอยู่วง 13 เซ็งนิดหน่อยแต่ก็โอเค
ถึงเวลาเล่นแล้ว มีปัญหานิดหน่อยกะวงหลังๆ เพราะพี่แกบอกว่า มือกลองไม่ว่างต้องไปตีตามผับไร
เทือกนั้น ตอนแรกก็โอเค ถ้าเค้าจะมาเล่นก่อน แต่มารู้ทีหลังว่า ถ้าให้เล่น กูต้องไปเล่นวงท้ายๆแทน
ก็ขอโทดละกันว่ะ ที่ให้ไม่ได้จิงๆ เหอๆ ขึ้นไปเล่น เล่นไป 2 เพลง ก็มี ฤดูที่ฉันเหงา ของ Flure กะ
วันใหม่ ของ Blue Dock ก็โอเคว่ะ พอใจใช้ได้ ข้อเสียเล็กๆน้อยอะไรในวงไม่สนหรอก
จะห่วยกว่าวงอื่นแค่ไหนก็ช่างแม่ง กูพอใจแค่นี้พอ 5555 ไม่ล่มเฟ่ย จบจนได้
พอเล่นจบ รามามันก็มายืม Effect อีก ก็โอเคให้แม่งยื้มไป ระหว่างนั้นก็ดูวงเพื่อนๆที่รู้จักเล่นๆกัน ก็มีซื้อ
ลูกโป่งไปให้บ้าง ก็เพลินๆดี จนจบวงสุดท้ายคือ รามาสะอี้ ที่เอาเอฟเฟ็กต์กูไปใช้ ซึ่งก็ได้เข้ารอบไป
อย่างพิกล ด้วยพลังแห่งลูกโป่งที่ล้นมหาศาล ถือว่าหัวใสดี ก็ขอภาวนาว่าอย่าขึ้นไปโชว์ห่วยในงานละกัน
คนเค้าจะส่ายหัวเอา เหอๆ หามือโซโล่กีต้าร์ซักคนก็ดีนะ วงมันจะได้ดูเป็นสตริงคอมโบ้มากขึ้น เล่น
ตีคอร์ดคู่งี้ก็ไม่ไหวนะ เหอๆ
วงที่ยืมของกูไปใช้เข้ารอบตั้ง 2 วงแหนะ ก็คือวงของ รามา นี่ แระก็ วงของ ไอ้นิว MT
แต่วงมันเก่งจิงว่ะ ยอมรับ เก่งๆอย่างมันมายื้ม สายสะพายกีต้าร์กูไปใช้ แหมคิดแล้วก็ปลื้มว่ะ
แต่ไอ้เรื่องแจ็คกีต้าร์นี่กูรับไม่ได้จิงๆเฟ่ย ใครเอาไปวะ แม่ง
วันที่ 5 ก็จบไปอย่างเซ็งๆ แต่ก็โอเค เพราะผมเป็นคน เรื่องๆ สบายๆ ตามสไตล์ต่อพงศ์
คืนนั้น ก็นอนหลับฝันดี อย่างปกติสุข เช่นเคย
ขอบคุณที่ทนอ่านจนจบคร้าบบบบบบพ้มมมมมม
 |
|
|||||||||||||||||||
|
|
